Selecteer een pagina

Nu ik deze blog schrijf, weet ik eigenlijk niet of ik ‘m wel wil plaatsen. Wat zullen anderen wel niet van mij denken? Is het tonen van mijn kwetsbaarheid niet een teken van zwakte… moet ik over die zwakte wel schrijven? Laat ik het maar gewoon niet doen, dan heb ik ook nergens last van. Pff, yoga en kwetsbaarheid…. 

Kwetsbaarheid durven tonen is lastig

Vaak is ons afgeleerd om ons kwetsbaar op te stellen (‘hou dat maar voor je’ en ‘wat zal men wel niet van je denken’). Soms proberen we kwetsbaarheid te ontwijken (‘ik móet dit goed doen, want anders vindt mijn collega/vriend/vader/geliefde mij niet meer leuk!’), of te verbergen (Zo zei ik gisteren nog tegen Helene: ‘oh… die blog, die schrijf ik nog even niet, daar heb ik écht geen inspiratie voor hoor. Dat komt volgende week wel’. Lees: ‘na 23x overlezen besloot ik dat ik toch niet wist wat je ervan zou vinden, dus heb ik je die blog maar niet laten lezen. Voor de zekerheid, omdat ik niet weet of je het leuk of stom zou vinden’). Tja dus.. herkenbaar?

 

‘Ja maar….’

Brene Brown (sociaal wetenschapster aan Houston University) schrijft over kwetsbaarheid en het voelen van schaamte. We kennen het allemaal wel eens: het gevoel dat je niet genoeg bent, niet goed genoeg, niet geliefd genoeg, niet perfect, succesvol genoeg. Wonderlijk wat er gebeurt als je er met iemand over praat en die ander luistert met empathie en zonder oordeel naar je. Dat ongemakkelijke gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon.

 

‘Ik kan het beter’ cultuur

Volgens de schrijfster hangen kwetsbaarheid en zelfacceptatie met elkaar samen. We leven in een prestatiemaatschappij, in een competitieve wereld. En hoe gauw zijn we niet geneigd onszelf te vergelijken met iemand anders? Nog zo’n valkuil is perfectionisme. Dat is iets anders dan gezond je best doen en proberen dat wat je doet goed te doen. Perfectionisme is een afweermechanisme: als ik alles perfect denk en doe kan niemand kritiek op me hebben en hoef ik me niet te schamen en veroordeeld te worden.

Ook tijdens een yogales kan het lastig zijn je kwetsbaar op te stellen. Wat nu als je nu nét niet goed in die ene houding komt. Of als er emoties opkomen waarvan je niet weet waar ze vandaan komen. En dat je buurvrouw dan met een ontspannen blik door alle oefeningen heen gaat. Tsja.. Dan is jezelf kwetsbaar opstellen misschien niet hetgene wat dan voor de hand ligt.

 

Zorg goed voor jezelf

Je kunt jezelf afvragen: waarom doe ik aan yoga? Wat wil ik bereiken als ik yoga doe? Hoe zorg ik tijdens yogahoudingen goed voor jezelf? Vaak zijn de antwoorden op deze vragen niet ‘perfect zijn’ maar juist ‘naar mezelf luisteren’. En wat gebeurt er als je naar jezelf luistert en de houding niet perfect hoeft te zijn? Wellicht voelt dat spannend aan. Terwijl jezelf kwetsbaar op durven stellen tot ontzettend mooie en goede dingen kan leiden, zo stelt Brown; jezelf echt kunnen laten zien bijvoorbeeld, of echt verbinding maken, soortgenoten vinden, echt communiceren, je hart volgen, jezelf zijn, diepgang ervaren, liefde, moed, lef.

 

Maak de verbinding

Wat vertel jij jezelf als je in een yogahouding staat, zit of ligt? Ik wil je uitnodigen de verbinding met jezelf te maken, naar jezelf te luisteren en jezelf te zijn. Durf jij met empathie en zonder oordeel naar jezelf luisteren?

“Hoe kunnen we kwetsbaarheid omarmen?
Wat ik uit onderzoek leerde:
door dankbaarheid te oefenen en door het gewone te eren,
want dat is wat echt bijzonder is.”

– Brené Brown

(klik hier voor de inspirerende TedTalk van Brené over de kracht van kwetsbaarheid)